Warszawiacy czuwali na placu Piłsudskiego

Od grobu nieznanego żołnierza do krzyża papieskiego płonął sznur zniczy. Na wieczorne czuwanie na Placu Piłsudskiego ludzie zwoływali się spontanicznie, przez sms-y, maile, portale społecznościowe.

Prezydent nie żyje - relacje wideo

Znosili bukiety kwiatów, świece. Powiewały flagi. Największe tłumy zebrały się pod przyozdobionym czarnym kirem masztem. Milczeli, modlili się. Tłumaczyli dzieciom. Rozmawiali:

- Spałem dziś długo. Znajomi próbowali dodzwonić się do mnie, żeby powiedzieć mi o tym co się stało w Smoleńsku, ale nie odbierałem, w końcu wyłączyłem telefon. Kiedy wstałem i usiadłem przed telewizorem, zamarłem. Pomyślałem: śpię. To było zbyt absurdalne, zbyt wstrząsające. Po prostu niemożliwe.

- Kiedy włączyłam radio, lektor czytał listę osób, którzy znajdowali się na pokładzie prezydenckiego samolotu. Usiadłam. Z każdym kolejnym nazwiskiem, robiło mi się coraz bardziej słabo. A ja przecież nigdy się nie interesowałam polityką.

- To był mój prezydent, proszę mi wierzyć. Głosowałam na niego, cieszyłam się z jego prezydentury. To był ktoś, kto walczył o moje wartości.

- Nigdy się z nim nie zgadzałem. Oburzałem się. Ale co to dzisiaj ma do rzeczy? Jest mi bardzo, bardzo smutno. Bo dzisiaj, jak ktoś już powiedział, jesteśmy przede wszystkim Polakami.

- Brat mojego dziadka zginął w Katyniu. Od dziecka jak słyszałem "Katyń", to miałem na plecach ciarki. To słowo było złe, kojarzyło mi się ze złem i śmiercią. Nie wiedziałem, że może kojarzyć się jeszcze gorzej. I że kiedyś będzie.

Około 20.50, zebrani na placu harcerze zaintonowali: "Jeszcze Polska nie zginęła". Wypełniony ludźmi plac odpowiedział: " póki my żyjemy".

Po hymnie zapadło milczenie.

Prezydent nie żyje - relacje wideo