Jak nie wdepnąć w... wiadomo co

Schodzą śniegi. I od razu wiadomo, co na wierzch wypływa. Trzeba być czujnym, patrzeć pod nogi.

Gwałtowna odwilż to najgorszy stan pogodowy w Warszawie. Dopóki trzyma mróz i sypie śnieg, stołeczne ulice i place wyglądają jak świąteczny stół nakryty wykrochmalonym obrusem. Ale jak tylko się ociepli, z obrusa robi się brudna szmata, która przykrywa nie sianko, nie trawkę, tylko wiadomo co.

To dlatego warszawiak chodzi z nosem spuszczonym na kwintę. Nie z powodu depresji zimowej. O, psia krew. Achtung! Było o włos. Słabo z koncentracją. Nie wolno się rozpraszać ani na chwilę. Strumień świadomości niby płynie swobodnie, a w stolicy trzeba być teraz jak saper na froncie. Wystarczy sekunda nieuwagi i nieszczęście gotowe. Zwłaszcza że na Sielcach wszystkie dróżki, alejki i chodniki są zaminowane. Terroryści nienawidzący warszawiaków nie zrobiliby tego lepiej. Nikt nie ujdzie cało.

Nagle cała ta Warszawa pod psem znika i staje się nieważna. Chwilę zapomnienia zapewnia grafficiarskie dzieło na murze altanki śmietnikowej na tyłach tzw. Osiedla Belwederskiego (i bloku Chełmska 48). Co za pejzaż, co za impresyjna lekkość spreju, prawie Claude Monet i podwórkowa wariacja na temat "Japońskiego mostku". Nie razi nawet stary tapczan ani uschnięta choinka wetknięta w zszarzałą pryzmę. Sielecki śmietnik to okno na inny, lepszy i piękniejszy świat.

O shit. A jednak. To na szczęście! Teraz trzeba znaleźć patyk albo czystszą pryzmę śniegu, żeby sobie poradzić z kumulacją szczęścia. Sztuka potrafi jednak sprowadzić na manowce.

Uwaga! Wkrótce ruszamy z kolejną edycją akcji "Sprzątnij psią kupę"