Wymyśl z nami, jak urządzić aleję Na Skarpie

To może być jedna z większych atrakcji turystycznych Warszawy. Położona między Traktem Królewskim a Wisłą aleja Na Skarpie wciąż czeka na odkrycie. I na pomysł, jak ją urządzić, wylansować i tchnąć w nią życie

Warszawa ma skarb - skarpę, powtarzali do znudzenia tzw. starzy architekci, profesorowie, wykładowcy, wybitni urbaniści. Nauka nie poszła w las. Strażnikiem skarbu zostaje młode pokolenie, jak opisany wczoraj w "Gazecie" Artur Filip. Jest studentem architektury, o skarpie pisze pracę, także w internecie na: tozsamoscmiasta.blogspot.com. Rozważa, jak rozwinąć istniejąca aleję w trakt dla pieszych przynajmniej od Zamku Ujazdowskiego do Krakowskiego Przedmieścia. To świetna okazja, aby na łamach "Gazety" rozpocząć dyskusję "Co z aleją Na Skarpie i jaka ona powinna być"? Zwłaszcza że trwa międzynarodowy konkurs architektoniczny, który zapowiada wielką inwestycję w tym rejonie miasta - Muzeum Historii Polski. Zmiany są więc nieuniknione.

1. Ciągłość

To klucz do sukcesu. Teraz nawet śródmiejski odcinek trasy spacerowej na skarpie jest porwany, przecięty Alejami Jerozolimskimi, pogrodzony (zamknięte tylne wejście do Muzeum Wojska Polskiego). Tak naprawdę Skarpa Warszawska powinna być wolna od płotów stawianych w poprzek na całym jej przebiegu, a jeśli już są, to z otwartymi bramami. To przecież obok Wisły główny korytarz ekologiczny. I obszar zbyt słabo chronionego krajobrazu z jego bezcennymi wartościami przyrodniczo-kulturowymi.

2. Informacja

O tym, w jak "pięknych okolicznościach przyrody" z dala od zgiełku i ruchu można przejść przez centrum Warszawy, wiedzą głównie mieszkańcy, i to też nie wszyscy. Miejski System Informacji jest w tym rejonie szczątkowy, nie wystarcza, aby poprowadzić "jak za rękę" alejkami i cienkimi kładkami przybyszy i turystów. Na latarni przy kładce nad Trasą Łazienkowską, na końcu ul. Jazdów strzałki w lewo kierują do Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy (230 m) i ambasady Niemiec (330 m). Brak informacji o punktach widokowych czy którędy iść i skręcić, aby dotrzeć np. na miejską plażę nad Wisłą.

3. Program Narodowego Akropolis

Wciąż nie wiemy, co powinno się znaleźć i dziać przy alei Na Skarpie. W 1995 r. zespół nieżyjącego już dr. Andrzeja Kicińskiego przygotował studium zagospodarowania Jazdowa - od Muzeum Narodowego aż po Zamek Ujazdowski, między Skarpą Warszawską a Al. Ujazdowskimi. Ten znakomity architekt urbanista nakreślił wizję Narodowego Parku Sztuki i Kultury, który otacza Sejm i łączy Muzeum Narodowe z Centrum Sztuki Współczesnej (Zamkiem Ujazdowskim) oraz dawnym Parkiem Kultury, Ogrodem Botanicznym i Łazienkami.

Kiciński powtarzał: - Trasa Łazienkowska rozcięła brutalnie Jazdów, niszcząc pl. Na Rozdrożu i Oś Stanisławowską. Marzył o przykryciu ruchliwej arterii od Marszałkowskiej aż po Zamek Ujazdowski. Na to się nie zanosi, ale przy okazji budowy Muzeum Historii Polski (zacznie się w 2011 r.) część wykopu Trasy Łazienkowskiej właśnie między parkiem Ujazdowskim a Zamkiem zamieni się w szeroki most, na którym stanie nowy gmach. Zapewne pojawi się też zieleń i szeroki trakt spacerowy.

4. Akropolis Alternatywny

Skarpy nie powinny zaanektować wyłącznie ważne urzędy oraz świątynie kultury z Muzeum Narodowym i Muzeum Historii Polski. To miejsce w zieleni aż się prosi także o sztukę młodą, poszukującą i prowokującą. O instalację ulotną, performance, happening czy jakieś przedstawienia. Zwłaszcza że zaplecze już jest i wciąż się rozbudowuje (Centrum Sztuki Współczesnej, Instytut Teatralny). Oddajmy aleję artystom! I wymieńmy kiedyś kładki dla pieszych nad Książęcą czy Górnośląską na mostki-dzieła sztuki.

5. Café pustynia

Na szlaku od Muzeum Narodowego po Trasę Łazienkowską za mało jest przystanków kawiarnianych. Spragnieni małej czarnej muszą dotrzeć do Quchni Artystycznej czy Instytutu Teatralnego albo szukać szczęścia na pl. Na Rozdrożu czy na Trakcie Królewskim. Intrygujący był jednak pomysł urbanisty Jana Rutkiewicza, aby lokale urządzić pod wielkim tarasem widokowym ze schodami i fontanną w głównej osi Parku Kultury im. Rydza Śmigłego. Na razie na tarasie działają letnie ogródki piwne.

6. Standard do poprawki

Nawet park na tyłach Sejmu wygląda tak, jakby to była biedna, prowincjonalna gmina, którą na nic nie stać. Toporne ławki to model PRL-owski sprzed kilkudziesięciu lat. Alejki z grubego asfaltu pofałdowały się i popękały. Kosze na śmieci to koszmarki z betonu. Najlepiej wygląda zegar słoneczny z tabelą, jak sprawdzać aktualny czas "słoneczny miejscowy. Po odjęciu minut podanych w tabeli otrzymamy czas urzędowy. Czas letni - dodać jedną godzinę".

Czas w rejonie al. Na Skarpie wyraźnie się zatrzymał i pora coś z tym zrobić.

"Gazeta" obejmuje patronat nad aleją Na Skarpie. Nikt nas do tego nie upoważnił, ani o to nie prosił. Robimy to samowolnie. To aneksja symboliczna - z miłości.

Od lat mówi się, że najcenniejsze rejony miasta muszą mieć plany zagospodarowania przestrzennego. Aż trudno uwierzyć, że Jazdów wciąż jest go pozbawiony.

Na polityków narzekał nieżyjący już Andrzej Kiciński: - Ich wyobraźnia nie wykracza poza działkę, na której stoi Sejm. Interesuje ich tylko budowa biblioteki sejmowej i ogrodzenie wokół. Jeśli polityków krajowych i lokalnych nie obchodzi idea Narodowego Parku Sztuki i Kultury ani trakt spacerowy na skarpie, to bierzemy sprawy w swoje ręce. I zaczynamy wszystko wymyślać w ramach projektu obywatelskiego. Zorganizujemy też spacer dla naszych czytelników.

Co z aleją Na Skarpie i jaka ona powinna być? Czekamy na listy