Aleja Na Skarpie - reaktywacja idei

Bardzo cieszy, że wraca idea ochrony walorów terenów przyskarpowych.

Także w latach 70. i 80. były podejmowane takie próby. W części z nich miałem możliwość uczestniczyć. W latach 70. powstało kilka kładek dla pieszych umożliwiających przekroczenie Trasy Łazienkowskiej oraz ulic Górnośląskiej, Książęcej i Tamki. Powstała także, w Biurze Planowania Rozwoju Warszawy, całościowa koncepcja urządzenia Śródmiejskiego Ciągu Nadskarpowego (od Agrykoli do Zamku Królewskiego). Nie doczekała się realizacji.

W latach 80. narastał napór inwestycyjny na Skarpę, głównie mieszkaniowy. Wzbudziło to silną reakcję środowisk ekologicznych, urbanistów i stowarzyszeń społecznych. W wyniku tego, naczelny Architekt Warszawy zlecił BPRW przygotowanie dokumentacji planistycznej umożliwiającej ochronę Skarpy przed inwestycjami degradującymi jej walory i zawłaszczającymi jej fragmenty tylko dla wybranych użytkowników. Tak narodziła się idea ustanowienia Obszaru Chronionego Krajobrazu Skarpy Warszawskiej. Wraz z Jackiem Skorupskim i Ryszardem Kuflem przygotowaliśmy projekt stosownej uchwały Rady m.st. Warszawy. Uzyskaliśmy silne wsparcie ze strony powołanego przez prezydenta Warszawy zespołu doradczego, na czele którego stanął prof. Zygmunt Skibniewski - gorący orędownik ochrony walorów Skarpy. Niestety, ani ówczesne, ani następne władze Warszawy nie podjęły tej inicjatywy.

Cóż można doradzić? Po pierwsze, powinna się odbyć debata nad charakterem przyszłego zagospodarowania Skarpy. Różnice poglądów w tej sprawie były i są znaczne. Są orędownicy utrzymania Skarpy w jej maksymalnie otwartym i zielonym charakterze, są także zwolennicy jej zabudowy. Po drugie, powinien powstać wieloletni program działań zmierzających do integracji Skarpy z Traktem Królewskim i Wisłą. Po trzecie, powinien powstać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Skarpy stanowiący podstawę prawną dla przyszłych konsekwentnych działań realizacyjnych.

Przeczytaj także: Wymyśl z nami, jak urządzić aleję Na Skarpie