Spacer po Warszawie szlakiem gejów i lesbijek

To pierwsza taka przechadzka po mieście. Ponad sto osób szło śladami miejsc odwiedzanych przez gejów i lesbijki. Największe emocje wzbudziła wizyta w gejowskim barze, na co dzień niedostępnym dla kobiet.

Pretekstem do spaceru był przewodnik kulturalno-historyczny "Homo Warszawa". Właśnie się ukazał. Na okładce Pałac Kultury na tle tęczy. To pierwszy przewodnik po miejscach związanych z życiem warszawskich gejów i lesbijek. Nocne kluby, dworcowe toalety, małe bary i kawiarenki. Niektóre już nie istnieją. - W naszej książce są historie miejsc nigdzie do tej pory nie opisanych, znanych tylko z opowieści bywalców - mówi Krzysztof Zabłocki, współautor "Homo Warszawy".

Wczoraj autorzy zaprosili warszawiaków na spacer. Przyszło ponad 100 osób. Geje, lesbijki, ale też dużo osób, które chciały się czegoś dowiedzieć o Warszawie homoseksualistów. Ewa Łuczyńska, miejska przewodniczka: - Oprowadzam coraz więcej turystów gejów i lesbijek. Wypada znać miejsca, które mogę im polecieć.

Spacerowaliśmy po Śródmieściu. Start - pod legendarnym klubem Utopia. Legendarnym, bo - jak przekonują autorzy "Homo Warszawy" - bez klubowej karty ciężko tam wejść. Nas też nie wpuszczono. Największe emocje wzbudziła wizyta w podziemiach kamienicy przy Brackiej. Mieści się tam najdłużej działający w Warszawie klub gejowski (od 1994 r.). Ciekawe były zwłaszcza panie, bo dotąd ich tam nie wpuszczano. - To historyczna chwila! - żartowały. Spacerowicze zaglądali nawet do darkroomów.

- W dobie internetu ludzie poznają się w sieci i spotykają. Z opowieści starszych koleżanek wiem, że kiedyś jeździło się po gazetę z anonsami lesbijek i gejów na drugi koniec miasta, żeby kioskarka nie rozpoznała - opowiadała Karolina Różkiewicz. - I ten przewodnik jest po części zapisem tego, co już przeminęło.

Wszyscy z zaciekawieniem słuchali o miejscach już nieistniejących, w których kiedyś nieoficjalnie spotykali się homoseksualiści. Kebab przy Złotej, a w latach 60. mały bar Ali Baba. Kawiarnia Santos przy Nowym Świecie. Bar kawowy Lajkonik. Restauracja Ambasador w Al. Ujazdowskich, Kopciuszek na Brackiej. - Najtrudniej było dotrzeć do osób, które kiedyś odwiedzały te wszystkie bary. A kiedy już słuchałem ich opowieści, uświadomiłem sobie, że miejsca, w których za komuny spotykali się geje, są wszędzie. Mijamy je codziennie - opowiadał Wojciech Szot, współautor "Homo Warszawy".

Na dłuższą chwilę wycieczka zatrzymała się na placu Trzech Krzyży. Jeszcze przed wojną spotykali się tu homoseksualiści. Plac był ich miejscem także za czasów poprzedniego ustroju. A kiedy w 2005 r. zniknął stąd charakterystyczny grzybek - publiczna toaleta - w jej miejscu przez kilka kolejnych nocy ktoś palił znicze.

- Jeszcze kilka lat temu spacer z homoprzewodnikiem po Warszawie nie byłby możliwy. To znak, że w naszym kraju sporo się zmienia - stwierdził Remigiusz Kadelski, który przyszedł na nietypowe zwiedzanie stolicy.

W przewodniku są także historie gejów: artystów, pisarzy, aktorów, polityków. Jest wiele zdjęć, opisane cztery trasy do samodzielnego spacerowania. „Witamy w »Homo Warszawie «. Jest to miasto, w którym mieszkamy, które kochamy za otwartość i gościnność, za architektoniczny chaos i energię napędzającą do działania. Chcemy Warszawę opisać, bo wciąż pozostaje nieodkryta” - napisali w przedmowie Yga Kostrzewa, Michał Minałto, Marcin Pietras, Wojciech Szot, Marcin Teodorczyk, Krzysztof Tomasik, Krzysztof Zabłocki, autorzy tego spacerownika.

Przeczytaj także: Wydali przewodnik HomoWarszawie