Przychodni dla bezdomnych trzeba pomóc, a nie ją zamknąć

Grozi nam zamknięcie jedynej przychodni dla bezdomnych Warszawie. W ten sposób miasto chce zaoszczędzić 150 tys. zł. Na leczenie powikłań wydamy kilka razy więcej. Pomoc w prowadzeniu przychodni to nie gest dobrej woli, ale przeciwdziałanie chorobie społecznej, jaką jest bezdomność.

Kardiolog, internista, psychiatra, dermatolog, chirurg i stomatolog ze stowarzyszenia Lekarze Nadziei przyjmują w lecznicy przy Wolskiej i nie biorą za to pieniędzy. W tym roku udzielili już 8200 porad. Wykrywają jeden przypadek gruźlicy tygodniowo. Przyjmują tych, od których z obrzydzeniem odwrócą się lekarze w zwykłych przychodniach.

Wypełniają lukę w systemie opieki zdrowotnej. Bezdomnych pacjentów inne placówki nie chcą leczyć, bo są nieubezpieczeni i często nigdzie niezameldowani. Za ich badanie, plomby, opatrunki nikt nikomu nie odda pieniędzy.

Wolontariusze z przychodni na Wolskiej potrzebują 150 tys. zł rocznie na opłacenie dwóch pielęgniarek, księgowej i pomocy stomatologicznej. Te wydatki przez 19 lat opłacało miasto. Teraz jednak ratusz odmawia, tłumacząc się przepisami i proponuje, żeby przychodnia starała się o pieniądze w NFZ.

To tak, jakby proponować, żeby lekarze z Wolskiej się zadłużyli i zamknęli swoją działalność, bo odzyskanie pieniędzy za leczenie bezdomnych z Narodowego Funduszu Zdrowia graniczy z cudem. Dobrze wiedzą to szpitale. Jeżeli trafia do nich chory w stanie zagrażającym życiu, muszą go przyjąć, ale odzyskanie pieniędzy za operację, opiekę, leki jest trudne, a często niemożliwe. Wymaga ciągnącej się tygodniami procedury, pozwoleń, pism do ośrodków pomocy społecznej. Kto miałby to robić na Wolskiej? Lekarze, którzy charytatywnie oddają swój czas i wiedzę pacjentom?

Miasto tłumaczy, że nie może płacić za usługi medyczne. Ale przecież wydaje już na nie miliony, np. na programy profilaktyczne albo dotacje dla organizacji pozarządowych.

Może więc pomóc.

Przeczytaj także: Zamkną jedyną w Warszawie przychodnię dla bezdomnych?