Nowe muzeum - beton historii Polski

Patrzę na projekt Muzeum Historii Polski i narasta we mnie irytacja.

Nie dlatego, że przypomina supermarket - jak twierdzą jedni, czy prostacką halę targową - jak uważają inni, albo lotniskowy terminal - co zauważają kolejni. Aż tak nie rozpala moich emocji to, że nędzny budynek ma być miejscem eksponowania naszej (wspaniałej, a jakże inaczej) tysiącletniej historii. Skoro już musimy mieć to muzeum - trudno. A projekt mamy taki, na jaki stać nas wizjonerów.

Paczowski: Czy most jest w ewidentny sposób supermarketem ?

Najbardziej irytujące jest to, że ta nasza historia ma być eksponowana na betonowej pustyni. Drzewa, które teraz otaczają Zamek Ujazdowski, będą wycięte w pień. Bo szacowne muzeum nie zajmie tylko platformy zbudowanej nad Trasą Łazienkowską, ale znacznie wetnie się w park. Co więcej, przed zamkiem powstanie betonowy plac, zapewne wyłożony gustowną kostką. A przed tymże placem - parking, też betonowy i ogołocony z drzew, by zapewnić odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla autokarów zwożących szkolne wycieczki. Bezpowrotnie zniknie miejsce, które każdej wiosny buchało zielenią. W zamian dostaniemy szare betonowe pudełko usadowione na betonowym trawniku.

Ponad patriotyzm, którym jest jedynie nurzaniem się w historii, przedkładam ten, który oznacza troskę i odpowiedzialność za przestrzeń, w której teraz żyjemy. A nie żyjemy w muzeach, tylko w mieście. I zamienianie urokliwego kawałka miasta w betonowy plac nijak się ma do zasady pro publico bono. Szkoda, że przy okazji wznoszenia Muzeum Historii Polski pomija się interes społeczny. Niestety, to także część naszej historii.

Przeczytaj także: Muzeum Historii Polski: supermarket czy ikona?