Kto tak prycha w metrze? Beatbox z NYC już w Warszawie

- Ktoś zapyta nareszcie: co oni robią tu, w metrze? Każde miejsce jest dobre, to dziś niech będzie najlepsze! - rapuje Trzy Sześć. "Tiit tiit tiit" - rozlega się sygnał obwieszczający odjazd pociągu. W środku ktoś powtarza "Tiit tiit tiit ", a potem buczy na cały głos: - Hip Hop Subway Series!

Policjanci z komisariatu na stacji metra Politechnika dostali wezwanie. Dziarskim krokiem ruszają w stronę wyjścia na rondo Jazdy Polskiej. Powód interwencji słychać z kilkunastu metrów. To dobywające się z wnęki naprzeciwko schodów rytmicznie dudnienie, cmokanie, poświstywanie i pohukiwanie. Brzmi to jak koncert na perkusję i didżeja: słychać stopę, werbel, talerze i gramofonowe skrecze. Kiedy jednak policjanci docierają na miejsce, nie widać żadnych instrumentów. Grupa nasto- i -dziestolaków stoi w kółku i kiwa się w rytm muzyki. Uważny obserwator zorientowałby się, że poruszają również ustami. Nadymają policzki, rżą, prychają.

- Proszę to wyłączyć! - żąda jeden z policjantów.

- Ale co? - pyta chłopak w koku z dredów. - Nie mamy żadnych sprzętów grających.

Grupa wybucha śmiechem.

Policjant: - Przecież wyraźnie słyszę muzykę!

Chłopak w dredach: - To beatbox!

- Bi... co?

- Robimy te dźwięki ustami.

Kantata na karabiny maszynowe

Tradycja naśladowania głosem instrumentów jest stara jak ludzkość. Wcześniej imitowano dźwięki natury - po to dawne plemiona z Tuwy wymyśliły śpiew gardłowy, technikę pozwalającą na jednoczesne wydobywanie z gardła kilku niezależnych od siebie dźwięków od bardzo niskich po wysokie, przypominające buddyjski flet. W latach 80. XX w. w Stanach Zjednoczonych metodę udawania instrumentów za pomocą narządów mowy - ust, języka i przepony - upowszechniła młodzież z biednych, czarnych dzielnic, której nie stać było na magnetofony. Tak narodził się współczesny human beatbox. Slumsy zapełniły się ulicznymi raperami i wokalnymi didżejami. Królem naśladowania dźwięków jest Michael Winslow, aktor znany z idiotkomedii z cyklu "Akademia policyjna". Beatboxerzy lubią włączać do swoich setów odgłosy alarmów, radarów, serii z karabinów i innych dźwięków specjalnych, w których komik się specjalizuje.

Wróćmy do interwencji na stacji Politechnika . Policjantów nie obchodzą ani śpiewy gardłowe z Tuwy, ani Michael Winslow.

- Proszę natychmiast przestać! Proszę zapoznać się z regulaminem! - nalegają.

- Ależ ja właśnie się zapoznałem! - przekonuje chłopak w dredach.

Od razu widać, że to on jest motorem beatboxerskiego występu. - Regulamin Zarządu Transportu Miejskiego, rozdział II, paragraf 13, punkt 10: "W pojazdach transportu zbiorowego, na stacjach metra oraz na przystankach pasażerom zabrania się gry na instrumentach muzycznych i korzystania z urządzeń nagłaśniających bez zgody ZTM" - cytuje. - Nas to nie dotyczy.

- Ale ludzie skarżą się, że zakłócacie spokój. Macie pięć minut - anonsują mundurowi.

- Przenosimy się na stację Wilanowska! - zarządza dreadman. - Macie bilety? W razie spisania każdy odpowiada za siebie.

Kilkanaście osób wsiada do pociągu w stronę Kabat. "Tiit tiit tiit" - rozlega się znany sygnał obwieszczający odjazd. Gdy pociąg rusza, ktoś w środku powtarza "Tiit tiit tiit", a potem buczy na cały głos: - Hip Hop Subway Series!

Beatboxerzy znów wkraczają do akcji. Zajmują pół wagonu i dudnią, i skreczują w rytm rozpędzonego pociągu, a przypadkowa publiczność patrzy na to z lekkim przerażeniem. Niektórzy udają, że nie słyszą, i głębiej zanurzają nosy w książki i gazety. Ale są i tacy, którzy nawet przytupują do rytmu, np. starsze małżeństwo.

W występie biorą też udział tzw. nawijacze, czyli freestyle'owcy, którzy improwizują rymowanki. Obecni tutaj Trzy Sześć, Solar, Flint i Muflon wywodzą się głównie z załogi Pałacowa Crew, która przez kilka lat organizowała freestyle'owe "ustawki" pod Pałacem Kultury.