Cztery antyprzykłady przesiadek w stolicy

List czytelnika: Artykuł o niewygodnych przesiadkach ("Gazeta" 12 marca) cieszy, bo władze miasta wreszcie zaczną może dostrzegać problemy, które same stworzyły.

1) Przystanek przy Galerii Mokotów (przez ZTM z uporem godnym lepszej sprawy nazywany "Rzymowskiego"). Jego lokalizacja w stronę Ursynowa jest przykładem, jak projektant działający według trendów z lat 60. XX w. potrafi utrudnić ludziom życie. Zamiast przejścia dla pieszych zafundował spacery po kil-kaset metrów (bo oczywiście "nie dało się" inaczej) przez ulokowane w odległych miejscach kładki.

2) Muzeum Narodowe (w Al. Jerozolimskich ponad sto metrów od ronda de Gaulle'a). Lokalizacja przystanku autobusowego na Pragę to skandal, z którym od lat nikt nie po-trafi nic zrobić.

3) Rondo Dmowskiego. Ruch pieszy wrzucony pod ziemię, ludzie zmuszeni do wielokrotnego biegania po schodach. Bezsensowne umiejscowienie przystanku autobusowego pod Domami Towarowymi "Centrum" (jakoś dziwnym trafem pozo-stałe udało się umieścić tuż za skrzyżowaniem) utrudnia przesiadanie się setkom tysięcy mieszkańców.

4) Rondo Wiatraczna. Tu nikt nie potrafi wykazać się rozumem i do-prowadzić do zatrzymywania się wszystkich autobusów jadących na pętlę tam, gdzie obecnie staje 521 w stronę centrum. To chodnik łączący Grochowską z al. Waszyngtona, blisko przystanków tramwajowych.

Aleksander Kurstak

Przeczytaj także: Warszawskie przesiadki koniecznie do poprawki