Wykształciuchy słuchają prof. Bartoszewskiego

Na wykład profesora Bartoszewskiego "Refleksje świadka stulecia" przyszły tłumy. - Nie będę mówił brzydkich rzeczy - zapewniał profesor, a sala odpowiedziała śmiechem i brawami. Potem jeszcze kilkanaście razy wystąpienie profesora przerywały to salwy śmiechu, to gromkie brawa

Bartoszewski zaczął od opowieści z dzieciństwa. - Ojciec mówił mi: Nie pożyczaj od nikogo pieniędzy, nie pożyczaj nikomu pieniędzy, nigdy niczego nie podpisuj. Dobre rady. Pomogły.

Później były wspomnienia z wojny i okupacji. - Wróciłem z Auschwitz. Poszedłem do spowiedzi. Pytam się spowiednika, co ja mam robić? Jak się w tym odnaleźć? A on odpowiada mi pytaniem, czy ja wiem, co się dzieje w getcie? I wiedziałem już, co robić. Najgorzej jest zareagować na nieszczęście dopiero wtedy, gdy samemu zacznie się być zagrożonym - mówił, a kilkaset osób słuchało tych słów w niesamowitym skupieniu.

Profesor nawiązywał też do współczesności. - Mnie Okrągły Stół zastał w Niemczech. Ale pamiętam tych ludzi, którzy czynnie bądź biernie uczestniczyli w tym wydarzeniu. Po kilku latach coś się u nich poprzemieniało. Wyszli na ulice i zaczęli palić kukły Wałęsy. A dziś krzyczą, że Okrągły Stół to zdrada narodu. Krzyczą, że wszystko, co po 1989 roku nastąpiło, to beznadzieja, spiski, antynarodowe szkodnictwo. Ci ludzie zapominają o faktach historycznych - mówił.

Nie zabrakło też kilku rad zaadresowanych do bezimiennych polityków. - Ja nie jestem psychiatrą, psychologiem czy psychoterapeutą. Ale myślę, że lekarze tych specjalności są bardzo potrzebni niektórym politykom. I ci lekarze powinni cierpliwie pracować nad pojedynczymi przypadkami - spostrzeżenie profesora publiczność nagrodziła brawami.

Na zakończenie przywołał pewną historyjkę z czasów, gdy wykładał w Niemczech. - Przyszedł student i mówi, że jego dziadek, jako niemiecki żołnierz, walczył w Polsce. W rodzinie nie chcą o tym mówić. Jakaś tajemnica. A on prosi, czy może uczęszczać na moje seminarium. Pytam się was, kto więcej zrobił dla Polski. Ja, który potrafiłem z tym studentem rozmawiać, otoczyć go pewną opieką, czy ci, którzy dziś krzyczą bez opamiętania, z butą: "Polska! Polska! Polska!"- zakończył, a publiczność dziękowała brawami na stojąco.