"Bronię trawników w Łazienkach przed leżakowaniem"

Leżakowanie w Łazienkach Królewskich wzbudza emocje. Przeczytaj głos z Paryża

Inaczej niż zwolenników innowacji w Łazienkach, trochę dziwi mnie decyzja o udostępnieniu publiczności tamtejszych trawników. Śniadanie na trawie z obrazu Maneta, które wspominał autor pierwszej o tym wiadomości w "Gazecie", odbywało się "na łonie przyrody", gdzieś pod Paryżem, gdzie możliwy był w miarę pełny luz. Czy to jest model do naśladowania w historycznym parku-muzeum? Wspominany jako wzór Wersal jest bardzo rozległy, znajduje się poza Paryżem (londyński Hyde Park ze swoją tradycją to całkiem inna sprawa).

W Paryżu sytuacja wygląda teraz różnie. Np. w parku Buttes de Chaumont (w XIX okręgu, kiedyś ludowym, robotniczym, teraz w dużej mierze imigranckim), na trawiastych zboczach jego pagórków ludzie masowo łażą, wylegują się (a niekiedy i kochają).

W eleganckim Ogrodzie Luksemburskim (VI okręg, opodal dzielnicy łacińskiej ze słynną Sorboną) jest jedna spora trawiasta przestrzeń, przy której stoi tablica, że tu wolno. I rzeczywiście, w ciepłych porach przesiadują tam gadają, opalają się całe rodziny, grupy i grupki ludzi młodszych i starszych. Jest mnóstwo miejsca na zabawy, są kucyki do wynajęcia, są nawet korty tenisowe i miejsca do gry w bule. Jednak poza wspomnianą łączką po trawie się nie chodzi.

Natomiast w Bagatelle (pobrzeża Lasku Bulońskiego) - parku pochodzącym z tego samego, co Łazienki okresu (druga połowa XVIII w.), mniejszym, ale bardzo do nich podobnym, są tylko skrawki, po których wolno sobie pochodzić.

Parków i zadbanych, ogrodzonych skwerów jest w Paryżu o wiele więcej, zasady w nich obowiązują różne, ich przestrzeganie jest na ogół dobrze pilnowane. Mimo to nasze Łazienki są w moim przekonaniu najpiękniejsze. Czy można sobie wyobrazić, że poza - niech będzie nawet kilkoma trawnikami - wszędzie wylegują się tu tłumy ludzi na kocach i bez nich, często porozdziewanych "do rosołu", posilających się i (nieuchronnie) pozostawiających na miejscu ślady tych biesiad? Mam nadzieję, że nowy dyrektor parku pan Zielniewicz (dla którego z góry wielkie brawa w kwestii konkretów remontowych) będzie umiał rozgraniczyć i zabezpieczyć to, co z łazienkowskich zieleńców odda do swobodnego użytku warszawiakom i to, co królewskie pozostawi duchowi epoki króla Stasia.

Marek Rapacki, były korespondent "Gazety" w Paryżu

Spacery po nieodbudowanej Warszawie z Jerzym S. Majewskim