Ryk i zgrzyt, czyli pięknie! - święto metalu w stolicy

Jestem świadkiem historii! - cieszyłem się w środę, gdy po godzinie 21. na scenę wtargnęli muzycy Metalliki, zespołu, który przełamał granice między metalem a muzyką popularną.

Nowożeńcy z Japonii, kucharze i dziennikarze z Hiszpanii, turyści z Wielkiej Brytanii i dziesiątki tysięcy fanów z Polski. Na jednodniowy Sonisphere Festival zjechali oryginałowie z całego świata. W jednym celu - wziąć udział w historycznym dla muzyki wydarzeniu, wspólnym koncercie Wielkiej Czwórki, gigantów heavy metalu, czyli Metalliki, Slayera, Megadeth, Anthraxu.

Dziś koncert zespołu Metallica na warszawskim Bemowie

Kto wsiadł wczoraj po południu do tramwaju linii 24, w stronę Bemowa, mógł się zdziwić: wagony po brzegi wypełnione były ubranymi na czarno ludźmi. Na rękach pieszczochy, na szyjach kolce, na plecakach mroczne naszywki. - Na świętego Józefa - westchnęła na przystanku starsza pani. - Czy w tym tramwaju wszyscy na koncert? - woła ktoś w koszulce "Ride the Lighting". - A tak, proszę kolegi. Na Behemotha, bo mam nadzieję, że Doda się pojawi - przyszła odpowiedź z drugiego końca wagonu.

Z godziny na godzinę wokół bemowskiego lotniska robiło się coraz bardziej czarno i długowłoso.

Ktoś chwieje się na nogach i woła: "Meeetaaaal! Raaaaaarrrr!". "Raaaaaaar! Raaaaar!" - odpowiada tłum dookoła. I w górę wędrują mano cornuta, czyli popularne "rogate dłonie".

Filip z Gdańska, poprawiając zakrywającą czoło bandanę, przewiduje: Około 20. na scenę wyjdzie Slayer. Przez chwilę będzie cisza. A potem się zacznie: trzask, ryk, zgrzyt, piekielne chóry, ogień, krzyki dziewic, wrzaski riffów. Czyli pięknie będzie.

Gdy stoję w kolejce po koszulki, poznaję przesympatyczną parę z Japonii, z Osaki. Przyjechali tu na swoją podróż poślubną - Wielka Czwórka nigdy u nas nie zagra, to za drogie przedsięwzięcie. Dlatego postanowiliśmy przyjechać tutaj. Potem ruszamy na Hellfest do Francji - mówią. Gdy się z nimi rozstaję, podchodzi grupa Hiszpanów i zaczyna się dyskusja o sushi, a ścieżką dźwiękową do rozmowy jest koncert Megadeth. Idę dalej, postanawiam zwiedzać aż do chwili, gdy na scenie pojawi się Slayer, wtedy nie będzie nic ważniejszego. Dla mnie i 70 tysięcy pozostałych fanów! Idąc pod scenę, czuję się trochę jak na pokazie mody T-shirtów. Migają mi napisy: "Rock, Honor, Ojczyzna", "Ekstremalna muzyka dla ekstremalnych ludzi", i dziesiątki wzorów z Metalliką, nieco mniej ze Slayerem i pozostałymi bohaterami festiwalu. Stare, znoszone przez lata, ale też i nowe, kupione dosłownie przed chwilą. Atmosfera jest prawdziwie świąteczna, choć może odpowiedniejszym określeniem byłoby: apokaliptyczna. A apokalipsa zaczęła się punktualnie za pięć czwarta po południu roku pańskiego 2010. Wtedy na scenie pojawił się niszczycielski w brzmieniu Behemoth, po nim punkowo-metalowy Anthrax, następnie nienaganny technicznie, precyzyjny Megadeth, Slayer, którego muzyka mogłaby ilustrować koniec świata.

Absolutnie magicznie zrobiło się po godz. 21. Scenę zajęła Metallica. Z głośników popłynęła melodia "Ecstasy of Gold" Ennio Morricone (którą zespół zaczyna swoje koncerty od 1983 r.), a po niej ciąg przebojów, w tym "For Whom The Bell Tolls", "Sad but True", "One" i "Master of Puppets".

Dla "Gazety": Alexander Milas*

Ten koncert to zupełnie przełomowe wydarzenie. Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax zdefiniowały charakterystyczne dla lat 80. brzmienie. Brzmienie, które w szczytowym punkcie zimnej wojny zapewniało ogłuszające schronienie zepchniętej na margines, nieumiejącej się przystosować do rzeczywistości młodzieży. Co więcej, muzyka tych grup, a zwłaszcza Metalliki, która jest jedną z największych współczesnych kapel, nie zestarzała się o jotę, wciąż jest niesłychanie popularna. W jakimś stopniu tę czwórkę można uznać za ambasadorów heavy metalu na cały świat. A trasę, która przywołuje ich wspólne, doskonałe początki, należy oceniać w kategoriach historycznych. Nigdy wcześniej te zespoły ze sobą nie grały, teraz więc spełniają marzenia wielu fanów. Ja miałem to szczęście uczestniczyć w koncercie Led Zeppelin kilka lat temu. Rozumiem więc to uczucie oczekiwania, podniecenia, bo takie koncerty wydarzają się tylko raz w życiu!

*Alexander Milas, redaktor naczelny "Metal Hammera", najpoczytniejszego heavymetalowego miesięcznika w Wielkiej Brytanii.

Przeczytaj także: Metal zatrzęsie stolicą. Ten koncert przejdzie do historii

Zobacz galerię zdjęć z koncertu wielkiej czwórki trash metalu