Warszawa w budowie

Miał to być tylko zwiastun festiwalu designu, tymczasem rozrósł się w osobną i bardzo ciekawą imprezę, poświęconą roli projektowania w życiu codziennym Warszawy.

Festiwal, przygotowany przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej zainaugurowało odsłonięcie odnowionego neonu na pawilonie meblowym Emilia. Z fasady zniknęła reklama, zakrywająca od lat architektoniczne walory budynku. W środku pomiędzy meblami znajdującymi się na co dzień w ofercie sklepu stanęły designerskie meble autorstwa kilkunastu współczesnych projektantów, a także perełki polskiego wzornictwa z lat 50. i 60. Przez następne tygodnie w tymczasowej siedzibie MSN odbywały się dyskusje, warsztaty i wystawy, poświęcone m.in. historii Placu Defilad i koncepcjom zabudowy otoczenia Pałacu Kultury, architekturze i designie w dobie zimnej wojny czy budowlanej anarchii po roku 1989. Architekci, artyści, krytycy, kuratorzy, urzędnicy, socjologowie, filozofowie, projektanci, dziennikarze, zwykli mieszkańcy stolicy - wspólnie dociekali jakiego miasta chcą w przyszłości, zastanawiając się, co jeszcze zostało w nim do zaprojektowania. Wielkim sukcesem był Departament Propozycji, w ramach którego każdy mógł zgłosić i publicznie przedstawić swoją propozycję zmian w przestrzeni miejskiej Warszawy. Pojawiło się ponad sto pomysłów, od postulatów kultywowania gwary warszawskiej, przez ekologiczne wiaty przystankowe, alternatywne plany przebiegu linii metra, po dworce rowerowe i wodoloty wożące ludzi do pracy. Wartością całego festiwalu była demokratyczna formuła, pozwalająca nie tylko na zaprezentowanie własnych projektów, ale przede wszystkim - na wzajemne poznanie się bardzo zróżnicowanej grupie ludzi.