Błękitny zaułek

Po tegorocznych wakacjach powiedziałem zdecydowane - nigdy więcej! Nigdy więcej Grecji, sturystyzowanej do obłędu, drogiej, niesmacznej, z brzydkimi wąskimi plażami i arogancką obsługą. Nigdy więcej śmierdzących spalinami wodolotów przemierzających wody Morza Egejskiego, nigdy więcej ciepłej wódki ani upiornych imprez na Mykonos. I pewnie trwałbym w tym przekonaniu aż do następnego lata, gdyby nie Błękitny zaułek. Nie wiecie, gdzie to jest? Myślicie, że ma to coś wspólnego z Wielkim błękitem? Nie dziwię się, bo dotrzeć na ulicę Hrubieszowską na Woli to nie lada zadanie. Komu przyszłoby do głowy wybierać się w okolice złowrogiego IPN, nieopodal zrujnowanych Zakładów im. Róży Luksemburg, pomiędzy szklano-betonowe konstrukcje biurowców z nic nie mówiącymi szyldami złożonymi zazwyczaj z wielkich liter i dopisków Ltd. lub Co? Jest to obszar właściwie nie spenetrowany przez miejskich flanerów, zajmuje go wyłącznie obfita i dość jednorodna populacja niebieskich kołnierzyków. Niebieski kołnierzyk może być oczywiście również beżową garsonką w bucikach na słupkach. Wszystko jedno, ważne, że populacja owa odżywia się w trakcie przerw lunchowych, a po zakończeniu dziennej aktywności lubi się gromadzić przy piwie, by omówić na przykład formę najbardziej efektywnych cv. Lub inny podobnie pasjonujący problem z zakresu HR.

W tym niedostępnym wolskim kanionie ostała się jednak przedwojenna kamienica Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Pocztowych, a w niej rozgościł się malutki grecki barek nazwany Błękitnym Zaułkiem. Jego właścicielem jest, jak wynika z leżących na blacie wizytówek, mgr. inż. Chrysostomos Papadopoulos. Gdy przejeżdżałem tędy kilka dni temu taksówką miałem wrażenie, że śnię. To wygląda zupełnie nierealnie. Koniec warszawskiego świata, wokół budynki high-tech, a tu - cytat z Aten. Nad oknami markizy w kolorach greckiej flagi, na chodniku przed wejściem stoliki, na zawieszonych na murze czarnych tablicach wypisane kredą specjały dnia: keftedes, hummus, gyros, sałatka grecka, ratatouille. W środku snu ciąg dalszy. Pierwsze pomieszczenie zajmuje ogromna lada chłodnicza, za nią na półkach słoje z cieciorką, mielonym imbirem, liśćmi laurowymi i mnóstwem innych przypraw. W kolejnym niedużym pokoju nakryte biało-niebieskimi obrusami stoliki otoczone charakterystycznymi drewnianymi krzesłami z plecionką i wzmacnianymi drutem nogami.

Błękitny zaułek to skromny lunchowy barek, gdy przyjdziesz późniejszym popołudniem nie dostaniesz już ani keftedes, czyli malutkich kulek mięsnych, ani ulubionego taboulet, czyli sałatki z kuskusa i warzyw. To znak, że wszystko jest robione na bieżąco i nie musi czekać na klienta aż do następnego dnia. Smutek wywołany brakiem ukochanych smakołyków wynagrodziło mi jednak rewelacyjne ratatouille z bakłażanów bogato dosmaczone liśćmi laurowymi oraz równie dobry szaszłyk drobiowy, pieczony na długiej szpadzie. Także inne mięsno-warzywne kompozycje budzą jak najlepsze uczucia, a miejscowy hummus bije wszystkie inne na mieście. Pani z baru zapewnia, że przyrządzany jest własnoręcznie przez mgr. inż. Papadopoulosa codziennie rano. Chętnie w to wierzę, bo jego grudkowata konsystencja, mocno czosnkowy smak i aromat, różnią się zasadniczo od konserwowych produktów, które królują w większości orientalnych lokali Warszawy.

Nigdy więcej Grecji, mam jej serdecznie dość. Ale tutaj na zagubionej Hrubieszowskiej sprawdza się znakomicie.

Błękitny zaułek, ul. Hrubieszowska 7, tel. [phone], czynne od poniedziałku do piątku od 7 do 19, nie można płacić kartą