IV Praski Przegląd Teatralny Hajdpark'09
18.08.2009
aktualizacja: 2009-08-28 11:11
Fot. mat. organizatorów
HAJDPARK to ogólnopolski przegląd twórczości teatrów instytucjonalnych i niezależnych. To święto współczesnej sztuki scenicznej na warszawskiej Pradze.
ZOBACZ TAKŻE
- Teatr Powszechny jak nowy z miłości do prażan (19-08-09, 10:00)
- Wzleć "poza grawitację" (17-08-09, 19:31)
Wtorek, 25 sierpnia 2009
20:00
Teatr Tańca Aleph, Rzym "Pietre"
Choreografia:
Paola Scoppettuolo
Występują:
Stefano Fardelli, Giaciomo Galfo, Federica Ciavardini, Viviana Prunesti, Marta Scarsella.
Czasami myślę, że obraz morza jest najczystszą i najbardziej bezpieczną rzeczą, którą posiadam
Sylvia Plath
O spektaklu:
Najnowsza produkcja Teatru Tańca Aleph zatytułowana "Pietre", zainspirowana jest wierszem o tym samym tytule autorstwa wybitnej amerykańskiej poetki Sylvii Plath, opartym na koncepcji "skamienienia". Skamienienie oznacza tutaj prawdziwy stan natury w warunkach zamrożenia duszy, stan zawierający wszystkie emocje, lęki, wzburzenia. W przedstawieniu pięciu tancerzy bazując na improwizacji przebiera się w garderobie, która stanowi element scenografii. Tancerze pozostają w ciągłym ruchu, co kontrastuje z postępującym wewnętrznym skamienieniem, jakie się w nich dokonuje.
O Teatrze:
Choreografka Paola Scoppettuolo, dyrektor artystyczny formacji tańca nowoczesnego Aleph przez ostatnie dziesięć lat zgłębia taneczne gesty oraz związki między tańcem, poezją i malarstwem. Gest jest przedstawiany choreograficznie, jako dynamiczne uzewnętrznienie wewnętrznych myśli, myśli o kulturowej i ludzkiej podróży, która wyraża się w zgodzie z wizualną poezją ruchu. Zespół Aleph działa od 1998 roku.
Środa, 26 sierpnia 2009
19:00-20:00
Cieszyńskie Studio Teatralne, Cieszyn "Droga Żywiecka"
Scenariusz i reżyseria:
Bogusław Słupczyński
Scenografia:
Tomasz Majorek
Muzyka:
Małgorzata Oczko, Janusz Zięba
Światło:
Marek Gagatek
Występują:
Katarzyna Słupczyńska, Monika Serafin, Joanna Rakus, Dariusz Waraksa, Tomasz Majorek, Łukasz Matuszek, Szymon Pilch, Tomasz Kłaptocz.
O spektaklu:
Wszystko zaczęło się przy drodze Żywieckiej wiodącej z Bielska, Mikuszowic Krakowskich na Żywiec i dalej na Wschód, nad San, do Sanoka, na Huzele, do Poraża, na Zawadkę. Powstała opowieść o poszukiwaniu tożsamości, sensu istnienia i tworzenia. Bohaterowie odwołują się do wartości świata, który został zniszczony wraz z wojną. Autor scenariusza zestawia dwa historyczne czasy, dwie epoki, konfrontuje postawy i zachowania. Odbywa wędrówkę w przeszłość. Na końcu tej drogi pozostaje w poczuciu konieczności ciągłego odnajdywania się i samotności. To swoje poszukiwanie uznaje za sens podstawowy. Pojawiają się postacie i zdarzenia z osobistego doświadczenia autora i aktorów CST oraz te przywołane na podstawie zebranych opowieści. Obecne są emocjonalne wypowiedzi młodych wykonawców. Pełno tu żywiołu wielonarodowego - polskiego, łemkowskiego, żydowskiego. Wszystko to zestawione z "realną prawdą życia" kreowaną na wyżynach intelektualnych Warszawy.
O Teatrze:
Cieszyńskie Studio Teatralne powstało w 2000 roku. CST to grupa wyrosła z tradycji polskiego teatru alternatywnego, ale ciągle poszukująca nowych, własnych dróg. To teatr, którego bardzo silną cechą jest zespołowość, autentyczność i przeżycia aktorów, którzy w teatrze poszukują prawdy o sobie i poprzez niego budują własną duchowość. Oprócz działalności teatralnej osobowość grupy bardzo silnie kształtują działania Stowarzyszenia na Rzecz Odnowy i Współistnienia Kultur "SAŁASZ" (www.salasz.pl), które wyłoniło się spośród członków Teatru. W ramach Stowarzyszenia zrealizowano szereg projektów na pograniczu kulturowym Beskidu Niskiego i Bieszczad. Projekty te powstały przy współpracy z Fundacją Kultury, z Fundacją im. Stefana Batorego i Fundacją Wspomagania Wsi.
20:30-22:00
Teatr Porywacze Ciał, Poznań "Very"
Reżyseria:
Kasia Pawłowska i Maciej Adamczyk
Scenariusz:
Maciej Adamczyk
Scenariusz i reżyseria:
Bogusław Słupczyński
Scenografia:
Tomasz Majorek
Muzyka:
Małgorzata Oczko, Janusz Zięba
Światło:
Marek Gagatek
Występują:
Katarzyna Słupczyńska, Monika Serafin, Joanna Rakus, Dariusz Waraksa, Tomasz Majorek, Łukasz Matuszek, Szymon Pilch, Tomasz Kłaptocz.
O spektaklu:
Wszystko zaczęło się przy drodze Żywieckiej wiodącej z Bielska, Mikuszowic Krakowskich na Żywiec i dalej na Wschód, nad San, do Sanoka, na Huzele, do Poraża, na Zawadkę. Powstała opowieść o poszukiwaniu tożsamości, sensu istnienia i tworzenia. Bohaterowie odwołują się do wartości świata, który został zniszczony wraz z wojną. Autor scenariusza zestawia dwa historyczne czasy, dwie epoki, konfrontuje postawy i zachowania. Odbywa wędrówkę w przeszłość. Na końcu tej drogi pozostaje w poczuciu konieczności ciągłego odnajdywania się i samotności. To swoje poszukiwanie uznaje za sens podstawowy. Pojawiają się postacie i zdarzenia z osobistego doświadczenia autora i aktorów CST oraz te przywołane na podstawie zebranych opowieści. Obecne są emocjonalne wypowiedzi młodych wykonawców. Pełno tu żywiołu wielonarodowego - polskiego, łemkowskiego, żydowskiego. Wszystko to zestawione z "realną prawdą życia" kreowaną na wyżynach intelektualnych Warszawy.
O Teatrze:
Cieszyńskie Studio Teatralne powstało w 2000 roku. CST to grupa wyrosła z tradycji polskiego teatru alternatywnego, ale ciągle poszukująca nowych, własnych dróg. To teatr, którego bardzo silną cechą jest zespołowość, autentyczność i przeżycia aktorów, którzy w teatrze poszukują prawdy o sobie i poprzez niego budują własną duchowość. Oprócz działalności teatralnej osobowość grupy bardzo silnie kształtują działania Stowarzyszenia na Rzecz Odnowy i Współistnienia Kultur "SAŁASZ" (www.salasz.pl), które wyłoniło się spośród członków Teatru. W ramach Stowarzyszenia zrealizowano szereg projektów na pograniczu kulturowym Beskidu Niskiego i Bieszczad. Projekty te powstały przy współpracy z Fundacją Kultury, z Fundacją im. Stefana Batorego i Fundacją Wspomagania Wsi.
20:30-22:00
Teatr Porywacze Ciał, Poznań "Very"
Reżyseria:
Kasia Pawłowska i Maciej Adamczyk
Scenariusz:
Maciej Adamczyk
Występuje:
Maciej Adamczyk
O spektaklu:
Very jest "Kolejną próbą poznawania i doświadczania rzeczywistości poprzez teatr. Jest wykreowanym momentem, który pozwoli mi się zatrzymać i wystawić język do swojego odbicia. Nie muszę szukać tłumaczeń poszczególnych słów, bo sama świadomość, że istnieją wystarczy mi, żeby czuć się bezpiecznie i działać swobodnie...."
Spektakl wygrał Przeglad Monodramu Współczesnego w Warszawie, w 2007 roku.
O Teatrze:
Teatr Porywacze Ciał powstał w 1992 roku we Wrocławiu. Został założony przez ówczesnych studentów Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej - Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka. Teatr Porywacze Ciał należy według zgodnego głosu krytyki i środowiska teatralnego do jednej z najważniejszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami pop kultury, kpią z nich, przedrzeźniają je, a jednocześnie pokazują jak dalece są przez nie ukształtowani.
19:00-20:30
Cieszyńskie Studio Teatralne, Cieszyn "Bolko Kantor"
Reżyseria:
Bogusław Słupczyński
Występują:
Katarzyna Słupczyńska, Joanna Rakus, Monika Serafin, Dagmara Stanosz, Bogusław Słupczyński, Szymon Pilch, Łukasz Matuszek, Wojciech Kadłubiec, Tomasz Kłaptocz, Szymon Słupczyński
O Spektaklu:
To pierwszy z "cieszyńskim" tematem spektakl Teatru CST.
Adolf "Bolko" Kantor, spośród dziesiątek cieszyńskich bohaterów i historycznych osobistości, to człowiek, który mógłby obdarzyć życiorysem kilkanaście postaci. To prawdziwy heros naszych czasów. I nie ma w tym żadnej przesady. Adolf "Bolko" Kantor był człowiekiem od spraw niemożliwych, ale to nie znaczy, że był człowiekiem utopii. Dzisiaj, kiedy analizujemy zachowania indywidualne i zbiorowe na przestrzeni XX wieku w Polsce, okazuje się, że dokonywanie wyborów było szalenie trudne i często prowadziło do historycznych "pomyłek". Ktoś zostawał "współpracownikiem", ktoś oprawcą w służbie wrogiej armii, a ktoś inny po prostu zachowywał się konformistycznie... "Bolko" mówił: "Nie". Odruchowo. Jeśli trzeba było - to nawet całemu światu. Bez kompromisu. Jego wybory nie podlegały kalkulacji. To właśnie były odruchy. On wiedział, jak ma postąpić. Miał to zapisane w sobie. Kodeks.
Gdyby się urodził i żył na Wschodzie, to pewnie już za życia porwałby za sobą tłumy, ale na pragmatycznym Śląsku Cieszyńskim to nie mogło się udać.
Gdyby wyjechał za swoim idolem, Zbyszkiem Cyganiewiczem, do USA, być może zrobiłby wielką karierę bokserską Gdyby został przed wojną w Warszawie, to może doświadczyłby jeszcze wielu sukcesów, może zagrałby w jeszcze jednym filmie może ?
"Bolko" był Patriotą. Najlepiej czuł się u siebie. Wrócił "wskrzeszać" Cieszyńskie. Był z dziada i ojca socjalistą. Miał wizję swojego życia i swoich czynów.
Maciej Adamczyk
O spektaklu:
Very jest "Kolejną próbą poznawania i doświadczania rzeczywistości poprzez teatr. Jest wykreowanym momentem, który pozwoli mi się zatrzymać i wystawić język do swojego odbicia. Nie muszę szukać tłumaczeń poszczególnych słów, bo sama świadomość, że istnieją wystarczy mi, żeby czuć się bezpiecznie i działać swobodnie...."
Spektakl wygrał Przeglad Monodramu Współczesnego w Warszawie, w 2007 roku.
O Teatrze:
Teatr Porywacze Ciał powstał w 1992 roku we Wrocławiu. Został założony przez ówczesnych studentów Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej - Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka. Teatr Porywacze Ciał należy według zgodnego głosu krytyki i środowiska teatralnego do jednej z najważniejszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami pop kultury, kpią z nich, przedrzeźniają je, a jednocześnie pokazują jak dalece są przez nie ukształtowani.
Czwartek, 27 sierpnia 2009
19:00-20:30
Cieszyńskie Studio Teatralne, Cieszyn "Bolko Kantor"
Reżyseria:
Bogusław Słupczyński
Występują:
Katarzyna Słupczyńska, Joanna Rakus, Monika Serafin, Dagmara Stanosz, Bogusław Słupczyński, Szymon Pilch, Łukasz Matuszek, Wojciech Kadłubiec, Tomasz Kłaptocz, Szymon Słupczyński
O Spektaklu:
To pierwszy z "cieszyńskim" tematem spektakl Teatru CST.
Adolf "Bolko" Kantor, spośród dziesiątek cieszyńskich bohaterów i historycznych osobistości, to człowiek, który mógłby obdarzyć życiorysem kilkanaście postaci. To prawdziwy heros naszych czasów. I nie ma w tym żadnej przesady. Adolf "Bolko" Kantor był człowiekiem od spraw niemożliwych, ale to nie znaczy, że był człowiekiem utopii. Dzisiaj, kiedy analizujemy zachowania indywidualne i zbiorowe na przestrzeni XX wieku w Polsce, okazuje się, że dokonywanie wyborów było szalenie trudne i często prowadziło do historycznych "pomyłek". Ktoś zostawał "współpracownikiem", ktoś oprawcą w służbie wrogiej armii, a ktoś inny po prostu zachowywał się konformistycznie... "Bolko" mówił: "Nie". Odruchowo. Jeśli trzeba było - to nawet całemu światu. Bez kompromisu. Jego wybory nie podlegały kalkulacji. To właśnie były odruchy. On wiedział, jak ma postąpić. Miał to zapisane w sobie. Kodeks.
Gdyby się urodził i żył na Wschodzie, to pewnie już za życia porwałby za sobą tłumy, ale na pragmatycznym Śląsku Cieszyńskim to nie mogło się udać.
Gdyby wyjechał za swoim idolem, Zbyszkiem Cyganiewiczem, do USA, być może zrobiłby wielką karierę bokserską Gdyby został przed wojną w Warszawie, to może doświadczyłby jeszcze wielu sukcesów, może zagrałby w jeszcze jednym filmie może ?
"Bolko" był Patriotą. Najlepiej czuł się u siebie. Wrócił "wskrzeszać" Cieszyńskie. Był z dziada i ojca socjalistą. Miał wizję swojego życia i swoich czynów.
Kiedy córka "Bolka", Pani Ewa Rakowska, zapytana została, czy ojciec czegoś się bał, czy miał jakieś wątpliwości, wahania odpowiedź była błyskawiczna: "Nie. Nigdy!".
Walczył z całym światem, z historią. Najpierw z faszyzmem, potem z komunizmem, a zawsze z ludzką niegodziwością i głupotą. Walczył o zdrowe społeczeństwo. O prawdę. Przede wszystkim był z krwi i kości sportowcem, animatorem zdrowego trybu życia, nauczycielem młodzieży. Tworzył swoje idealne państwo ze stolicą, na Równicy i Ostrym, wśród państw bezprawia i hipokryzji. Ten swój kraj nazywał "Republiką Kantora". Czym byłoby to miasto bez "Bolka" i jemu podobnych autsajderów rzeczywistości?
O Teatrze:
Cieszyńskie Studio Teatralne powstało w 2000 roku. CST to grupa wyrosła z tradycji polskiego teatru alternatywnego, ale ciągle poszukująca nowych, własnych dróg. To teatr, którego bardzo silną cechą jest zespołowość, autentyczność i przeżycia aktorów, którzy w teatrze poszukują prawdy o sobie i poprzez niego budują własną duchowość. Oprócz działalności teatralnej osobowość grupy bardzo silnie kształtują działania Stowarzyszenia na Rzecz Odnowy i Współistnienia Kultur "SAŁASZ" (www.salasz.pl), które wyłoniło się spośród członków Teatru. W ramach Stowarzyszenia zrealizowano szereg projektów na pograniczu kulturowym Beskidu Niskiego i Bieszczad. Projekty te powstały przy współpracy z Fundacją Kultury, z Fundacją im. Stefana Batorego i Fundacją Wspomagania Wsi.
21:00-22:00
Teatr Wiczy, Toruń "Złamane paznokcie. Rzecz o Marlenie Dietrich"
Autor:
Romuald Wicza-Pokojski
Reżyseria:
Romuald Wicza-Pokojski
Występuje:
Anna Skubik
Opracowanie muzyczne:
Igor Nowicki
O spektaklu:
Marlena Dietrich, stara i nieszczęśliwa, ostatnie 13 lat swojego życia spędziła w swoim domu w Paryżu. Z dala od fleszy, adoratorów i rodziny zmarła w samotności...
Spektakl jest intymnym portretem gwiazdy, która zapoczątkowała nowy wizerunek kobiety. Kobiety pięknej, niezależnej, lubiącej kochać, będącej upragnionym przedmiotem obu płci, zdystansowanej, namiętnej, zjawiskowej. To obraz poświęceń dla miłości i piękna, ceny, jaką płaci się za pakt ze sławą.
Recenzja:
"(...) Teatr Wiczy rozprawia się z mitem Marleny Dietrich. W "Złamanych paznokciach" - spektaklu czułym i bardzo kobiecym - zauważa, że ikona seksu, starzejąc się, umiera jako symbol i jako osoba. (...)
I im rozpaczliwiej Marlena stara się porzucić wizerunek femme fatale, jaki pielęgnowała przez lata, tym bardziej czuje się stara i samotna. Im silniej zaś powraca do przeszłości, zauważa, że mężczyźni dziś nie trzymają jej wyblakłych zdjęć w portfelach, a reszki cielesnej świetności utrzymała jedynie w zgrabnych nogach - tym niezawodnym fetyszu, który niegdyś czynił dosłownym każde literackie i teatralne pożądanie. Dietrich w interpretacji Pokojskiego i Skubik nie starzeje się pogodnie. Zrozumiała, że całe życie była lalką - istotą tak wyidealizowaną, że aż niewiarygodną; symbolem, który z chwilą śmierci straci znaczenie (...)" Grzegorz Giedrys, Gazeta Wyborcza
Walczył z całym światem, z historią. Najpierw z faszyzmem, potem z komunizmem, a zawsze z ludzką niegodziwością i głupotą. Walczył o zdrowe społeczeństwo. O prawdę. Przede wszystkim był z krwi i kości sportowcem, animatorem zdrowego trybu życia, nauczycielem młodzieży. Tworzył swoje idealne państwo ze stolicą, na Równicy i Ostrym, wśród państw bezprawia i hipokryzji. Ten swój kraj nazywał "Republiką Kantora". Czym byłoby to miasto bez "Bolka" i jemu podobnych autsajderów rzeczywistości?
O Teatrze:
Cieszyńskie Studio Teatralne powstało w 2000 roku. CST to grupa wyrosła z tradycji polskiego teatru alternatywnego, ale ciągle poszukująca nowych, własnych dróg. To teatr, którego bardzo silną cechą jest zespołowość, autentyczność i przeżycia aktorów, którzy w teatrze poszukują prawdy o sobie i poprzez niego budują własną duchowość. Oprócz działalności teatralnej osobowość grupy bardzo silnie kształtują działania Stowarzyszenia na Rzecz Odnowy i Współistnienia Kultur "SAŁASZ" (www.salasz.pl), które wyłoniło się spośród członków Teatru. W ramach Stowarzyszenia zrealizowano szereg projektów na pograniczu kulturowym Beskidu Niskiego i Bieszczad. Projekty te powstały przy współpracy z Fundacją Kultury, z Fundacją im. Stefana Batorego i Fundacją Wspomagania Wsi.
21:00-22:00
Teatr Wiczy, Toruń "Złamane paznokcie. Rzecz o Marlenie Dietrich"
Autor:
Romuald Wicza-Pokojski
Reżyseria:
Romuald Wicza-Pokojski
Występuje:
Anna Skubik
Opracowanie muzyczne:
Igor Nowicki
O spektaklu:
Marlena Dietrich, stara i nieszczęśliwa, ostatnie 13 lat swojego życia spędziła w swoim domu w Paryżu. Z dala od fleszy, adoratorów i rodziny zmarła w samotności...
Spektakl jest intymnym portretem gwiazdy, która zapoczątkowała nowy wizerunek kobiety. Kobiety pięknej, niezależnej, lubiącej kochać, będącej upragnionym przedmiotem obu płci, zdystansowanej, namiętnej, zjawiskowej. To obraz poświęceń dla miłości i piękna, ceny, jaką płaci się za pakt ze sławą.
Recenzja:
"(...) Teatr Wiczy rozprawia się z mitem Marleny Dietrich. W "Złamanych paznokciach" - spektaklu czułym i bardzo kobiecym - zauważa, że ikona seksu, starzejąc się, umiera jako symbol i jako osoba. (...)
I im rozpaczliwiej Marlena stara się porzucić wizerunek femme fatale, jaki pielęgnowała przez lata, tym bardziej czuje się stara i samotna. Im silniej zaś powraca do przeszłości, zauważa, że mężczyźni dziś nie trzymają jej wyblakłych zdjęć w portfelach, a reszki cielesnej świetności utrzymała jedynie w zgrabnych nogach - tym niezawodnym fetyszu, który niegdyś czynił dosłownym każde literackie i teatralne pożądanie. Dietrich w interpretacji Pokojskiego i Skubik nie starzeje się pogodnie. Zrozumiała, że całe życie była lalką - istotą tak wyidealizowaną, że aż niewiarygodną; symbolem, który z chwilą śmierci straci znaczenie (...)" Grzegorz Giedrys, Gazeta Wyborcza
Piątek, 28 sierpnia 2009
19:00-20:30
Scena Witkacego, Wrocław "Na zachód od Sao Paulo"
tekst:
pilgrim/ majewski
reżyseria:
majewski
obsada:
cegielska, czyszpak, marciniak, majewski,
O spektaklu:
Surrealistyczna opowieść o Erice Strasser, która przeszła Breslau / Wrocław po idealnie prostej linii w latach 1938-1971. Historia świata, historia miasta oraz historia indywidualnego życia.
O Teatrze:
[:]scena witkacego.wro - niezależna grupa teatralna, założona w 2003 roku z inicjatywy Sebastiana Majewskiego, uznawana obecnie za najbardziej oryginalny zespół teatralny Wrocławia, w swojej działalności [:]scena witkacego.wro podejmuje tematykę miejsca, tożsamości oraz historii.
21:00-23:00
kamiński/tochowicz/torhan/adamczyk "Wyrzeczenie"
reżyseria:
Jarosław Tochowicz
scenografia:
Magdalena Kazimierska
występują:
Edyta Torhan, Maciej Adamczyk
O spektaklu:
Wyrzekam się. Wyrzekam się siebie, swoich ideałów. Wyrzekam się życia. Dla nowej lodówki, fotela, awansu w firmie.
Filozofia życia codziennego w kapitalistycznej Polsce początków XXI wieku.
W dzisiejszych czasach trzeba zaistnieć. Zdobywać, kupować, polepszać swój byt. Kolejny samochód, nowe mieszkanie. Praca i pieniądze. Pieniądze i praca. Ćwierć etatu, pół etatu, dwa etaty. W tym wszystkim On i Ona - trzydziestoparolatki. I ich rodzina. Kolejne gadżety - auto, mieszkanie, wczasy na Majorce. I praca, praca, praca. Wspólny, zbudowany własnymi rękami Nowy Wspaniały Świat. Bez Epikura, bo jest Empik. Bez wiary, bo jest Detox. Bez siebie, bo bohaterowie już zaistnieli.
20:00
Teatr Nowy, Kraków "Kuszenie cichej Weroniki"
reżyseria i adaptacja:
Szymon Kaczmarek
scenografia:
Kaja Migdałek
muzyka:
Dawid Rudnicki
występują: Karolina Sokołowska, Tomasz Nosiński
O spektaklu:
Johannes co roku spędza wakacje w domu rodzinnym na wsi. Na stałe mieszka w nim jego brat, Demeter oraz Weronika, która opiekuje się swoją chorą ciotką. Między dziewczyną a Johannesem rodzi się uczucie. Pewnego razu dziewczyna zauważa, że wszystkie owady wymarły, co wywołuje w niej uczuci niepokoju; w nocy pojawia się w pokoju Johannes. "Kuszenie cichej Weroniki" Roberta Musila to opowieść o miłości, ludzkich pragnieniach i samotności, która towarzyszy człowiekowi niemal każdego dnia. Spektakl porusza także temat dojrzewania do seksualności, która z siłą rośliny nazywa w nas rzeczy, które do tej pory były w nas niewinne. Oszczędność środków potęguje jeszcze tajemniczy nastrój. Pod poetycką otoczką i leniwą akcją aż kipi od ogromnego ładunku erotyzmu. Robert Musil, uciekając od realizmu, skupił się na wzajemnej fascynacji i pożądaniu, strachu przed seksualnością, niemożności porozumienia się. W mrocznym świecie zagubionych postaci prawa logiki zostają zakwestionowane, a do głosu dochodzą emocje i uczucia.
19:00-21:30
O spektaklu:
Wyrzekam się. Wyrzekam się siebie, swoich ideałów. Wyrzekam się życia. Dla nowej lodówki, fotela, awansu w firmie.
Filozofia życia codziennego w kapitalistycznej Polsce początków XXI wieku.
W dzisiejszych czasach trzeba zaistnieć. Zdobywać, kupować, polepszać swój byt. Kolejny samochód, nowe mieszkanie. Praca i pieniądze. Pieniądze i praca. Ćwierć etatu, pół etatu, dwa etaty. W tym wszystkim On i Ona - trzydziestoparolatki. I ich rodzina. Kolejne gadżety - auto, mieszkanie, wczasy na Majorce. I praca, praca, praca. Wspólny, zbudowany własnymi rękami Nowy Wspaniały Świat. Bez Epikura, bo jest Empik. Bez wiary, bo jest Detox. Bez siebie, bo bohaterowie już zaistnieli.
Sobota, 29 sierpnia 2009
20:00
Teatr Nowy, Kraków "Kuszenie cichej Weroniki"
reżyseria i adaptacja:
Szymon Kaczmarek
scenografia:
Kaja Migdałek
muzyka:
Dawid Rudnicki
występują: Karolina Sokołowska, Tomasz Nosiński
O spektaklu:
Johannes co roku spędza wakacje w domu rodzinnym na wsi. Na stałe mieszka w nim jego brat, Demeter oraz Weronika, która opiekuje się swoją chorą ciotką. Między dziewczyną a Johannesem rodzi się uczucie. Pewnego razu dziewczyna zauważa, że wszystkie owady wymarły, co wywołuje w niej uczuci niepokoju; w nocy pojawia się w pokoju Johannes. "Kuszenie cichej Weroniki" Roberta Musila to opowieść o miłości, ludzkich pragnieniach i samotności, która towarzyszy człowiekowi niemal każdego dnia. Spektakl porusza także temat dojrzewania do seksualności, która z siłą rośliny nazywa w nas rzeczy, które do tej pory były w nas niewinne. Oszczędność środków potęguje jeszcze tajemniczy nastrój. Pod poetycką otoczką i leniwą akcją aż kipi od ogromnego ładunku erotyzmu. Robert Musil, uciekając od realizmu, skupił się na wzajemnej fascynacji i pożądaniu, strachu przed seksualnością, niemożności porozumienia się. W mrocznym świecie zagubionych postaci prawa logiki zostają zakwestionowane, a do głosu dochodzą emocje i uczucia.
Niedziela, 30 sierpnia 2009
19:00-21:30
Teatr Porywacze Ciał, Poznań "Corecctomundo"
Reżyseria:
Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk
Scenariusz i obsada:
Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska, Wojtek Czarny
O spektaklu:
"Correctomundo to zlepek scen, które są jak nie pasujące do siebie rysunki z różnych komiksów. Aktorom nie zależy na tym, by widz rozumiał i czuł się w teatrze dobrze. Zagubienie, chaos i płynący ze sceny bezsens czasami przerażają, a niekiedy nawet odrzucają. Obok szaleństwa Porywaczy nie można przejść jednak obojętnie. Przerysowana, groteskowa i brutalna wizja rzeczywistości jest ciekawa, bo pewnie bliższa prawdy niż inteligenckie rozmyślanie o moralności i granicach poznania. Głównym motorem działań Porywaczy jest ich negatywny stosunek do współczesności. Konstatacja rzeczywistości przekłada się na teatralną poetykę zespołu. W Correctomundo postaci są nam bliskie - pochodzą z ulicy, są odbiciem otaczającego świata. Próżno szukać w nich klasycznych motywacji i filozoficznych rozterek. Podobnie jest ze scenografią, którą tworzą przezroczyste śmietniki i kilkadziesiąt rekwizytów-zabawek. Porywacze zdają się mówić: 'Żyjemy w XXI wieku i mamy swoje problemy. Nie będziemy przed wami udawać, że jest inaczej. Porzućcie wszelką nadzieję'. Correctomundo nie uczy. Ten spektakl utrwala w nas przekonanie, że żadnej prawdy nie ma. A nawet jeśli gdzieś jest, to na pewno nie znajdziemy jej w teatrze."
Marceli Sulecki, Gazeta Wyborcza - Toruń
O Teatrze:
Teatr Porywacze Ciał wykorzystuje możliwości poetyki teatru alternatywnego, nie podkreśla jednak swojego alternatywnego rodowodu. Tworzą go zawodowi aktorzy, którzy wybrali pracę w teatrze nieinstytucjonalnym. Sami tworzą scenariusze, robią scenografię, reżyserują, grają na scenie. Teatr Porywacze Ciał zrywa z dziedzictwem neoawangardy: z mitem kontestatorstwa, z utopią naprawy świata, z przebrzmiałą estetyką. Tworzy własny język teatralny, własny styl w oparciu o estetykę postmodernistyczną. Artyści świadomie posługują się w swoich spektaklach strategią parodii i pastiszu, wykorzystują znaki i symbole kultury współczesnej, zestawiają teksty literackie z wulgaryzmami, arcydzieła z kiczem, cytaty kultury literackiej z cytatami kultury popularnej. To współcześni manieryści, którym nieobca jest postawa ironistów, prowokatorów, ekscentryków.
Bilety: 30 złotych normalne, 20 złotych ulgowe
Karnety: 100 złotych* (upoważnia do wstępu na wszystkie spektakle HAJDPARKU oraz LODOWISKO)
*karnet nie upoważnia do wstępu na Warsztaty Tańca Współczesnego 'Poza grawitacją'.
Sprzedaż i rezerwacja: rezerwacja@teatrwytwornia.pl , 022 741 23 05
Reżyseria:
Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk
Scenariusz i obsada:
Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska, Wojtek Czarny
O spektaklu:
"Correctomundo to zlepek scen, które są jak nie pasujące do siebie rysunki z różnych komiksów. Aktorom nie zależy na tym, by widz rozumiał i czuł się w teatrze dobrze. Zagubienie, chaos i płynący ze sceny bezsens czasami przerażają, a niekiedy nawet odrzucają. Obok szaleństwa Porywaczy nie można przejść jednak obojętnie. Przerysowana, groteskowa i brutalna wizja rzeczywistości jest ciekawa, bo pewnie bliższa prawdy niż inteligenckie rozmyślanie o moralności i granicach poznania. Głównym motorem działań Porywaczy jest ich negatywny stosunek do współczesności. Konstatacja rzeczywistości przekłada się na teatralną poetykę zespołu. W Correctomundo postaci są nam bliskie - pochodzą z ulicy, są odbiciem otaczającego świata. Próżno szukać w nich klasycznych motywacji i filozoficznych rozterek. Podobnie jest ze scenografią, którą tworzą przezroczyste śmietniki i kilkadziesiąt rekwizytów-zabawek. Porywacze zdają się mówić: 'Żyjemy w XXI wieku i mamy swoje problemy. Nie będziemy przed wami udawać, że jest inaczej. Porzućcie wszelką nadzieję'. Correctomundo nie uczy. Ten spektakl utrwala w nas przekonanie, że żadnej prawdy nie ma. A nawet jeśli gdzieś jest, to na pewno nie znajdziemy jej w teatrze."
Marceli Sulecki, Gazeta Wyborcza - Toruń
O Teatrze:
Teatr Porywacze Ciał wykorzystuje możliwości poetyki teatru alternatywnego, nie podkreśla jednak swojego alternatywnego rodowodu. Tworzą go zawodowi aktorzy, którzy wybrali pracę w teatrze nieinstytucjonalnym. Sami tworzą scenariusze, robią scenografię, reżyserują, grają na scenie. Teatr Porywacze Ciał zrywa z dziedzictwem neoawangardy: z mitem kontestatorstwa, z utopią naprawy świata, z przebrzmiałą estetyką. Tworzy własny język teatralny, własny styl w oparciu o estetykę postmodernistyczną. Artyści świadomie posługują się w swoich spektaklach strategią parodii i pastiszu, wykorzystują znaki i symbole kultury współczesnej, zestawiają teksty literackie z wulgaryzmami, arcydzieła z kiczem, cytaty kultury literackiej z cytatami kultury popularnej. To współcześni manieryści, którym nieobca jest postawa ironistów, prowokatorów, ekscentryków.
Bilety I Karnety
Bilety: 30 złotych normalne, 20 złotych ulgowe
Karnety: 100 złotych* (upoważnia do wstępu na wszystkie spektakle HAJDPARKU oraz LODOWISKO)
*karnet nie upoważnia do wstępu na Warsztaty Tańca Współczesnego 'Poza grawitacją'.
Sprzedaż i rezerwacja: rezerwacja@teatrwytwornia.pl , 022 741 23 05
Najczęściej czytane24 htydzień
- Nowy punkt widokowy w Warszawie. Wyżej niż PKiN
- Dziś Marsz Wyzwolenia Konopi. Na ulicach paraliż
- Reklamy na Euro. Która najbardziej obciachowa? [GŁOSUJ]
- Burzą przedwojenne wieże na Dworcu Zachodnim
- Ogromny rozściełacz asfaltu ściągnięty na budowę A2
- Autostrada A2: kolejny odcinek gotowy na otwarcie
- Motocyklista w ciężkim stanie po wypadku na Racławickiej
- Te budynki mogą powstać w Warszawie. Top 10
- Co straszy, a co zachwyca w strefie kibica [RAPORT]
- Nie jedźcie tą autostradą. Węzeł Pruszków to pułapka
- Nad Wisłą, na działkach. Tak wypoczywała Warszawa
- Gigantyczna kara dla lekarza: bo nie wypełniał papierów
- Lotnisko bezradne wobec naciągaczy? Taksówkowy problem
- Wtorek na ulicach Warszawy [22.05.2012]