Precz z zabytkami Otwocka!

Komentarz Jerzego S. Majewskiego w sprawie zabytków w Otwocku.

Nie ma już nadziei dla dawnego Otwocka. W oczach znikają drewniane wille i pensjonaty stanowiące unikatowe zjawisko kulturowe, rozkopywane są wydmy i wycinane całe połacie sosnowego lasu. Za kilkanaście lat Otwock będzie kolejnym banalnym blokowiskiem, bez charakteru i klimatu.

A wszystko za sprawą krótkowzroczności władz miasta, które najchętniej pozbyłyby się wszystkich zabytków. W tym przekonaniu utwierdza mnie przebieg piątkowego spotkania w miejscowym domu kultury, kiedy to tłum, podżegany przez prezydenta miasta, wybuczał wojewódzkiego konserwatora zabytków - Barbarę Jezierską.

Otwock ze swym prezydentem Zbigniewem Szczepaniakiem walczy z własnym dziedzictwem kulturowym. Władze miasta zamiast dbać o wyjątkowość swojej małej ojczyzny zachowują się jak okupanci. Mogą sobie przy tym podać ręce, choćby z władzami Piastowa, gdzie doprowadzono do zniszczenia najwspanialszego secesyjnego budynku pod Warszawą.

Gdy spaceruję po Otwocku i mijam opuszczone budynki - takie jak Sanatorium Gurewiczów - ręce mi opadają. Pensjonat należący do największych drewnianych budowli w Polsce - to przecież jeden z symboli miasta. - Możecie go sobie zabrać - buczeli w piątek otwoccy przeciwnicy zabytków. Czy marzy im się w tym miejscu kolejny blok lub blaszana hala?

Gdy przed ośmiu laty Andrzej Rukowicz, architekt i mieszkaniec linii otwockiej przygotował program popularyzacji i ratowania jej zabytków byłem pełen nadziei. Wtedy na nowo zaczynało się odkrywanie drewnianej architektury świdermajerów. Tamte działania miały obudzić świadomość mieszkańców linii, że wraz z każdym zniszczonym domem tracą cześć własnego dziedzictwa. Dziś widać, że akcja się nie powiodła. Szkoda, że niedługo drewniane pensjonaty Otwocka będziemy mogli obejrzeć tylko w albumach.

Spacery po nieodbudowanej Warszawie z Jerzym S. Majewskim