O fajnym doktorze, który został pisarzem

Katar, skaleczenie, alergia, biegunka, pobyt w szpitalu - powstaje nowa seria książek dla dzieci oswajających je z chorobą i leczeniem. Ciekawie napisana, intrygująco zilustrowana. Pierwszy tytuł "Lądowanie rinowirusów. Przeziębienie" jest już w księgarniach

Marta Lipczyńska-Gil jest właścicielką oficyny Hokus-Pokus wydającej książki dla dzieci, szefową "Rymsa", pisma o literaturze dla najmłodszych, i mamą Franka i Julka. Wojciech Feleszko jest lekarzem, wykładowcą akademickim, naukowcem, tatą Kuby i Kajtka. Spotkali się w gabinecie, gdy zachorował starszy syn Marty. Franek wyzdrowiał, a Marta i dr Wojtek postanowili wydać książkę o katarze... To początek serii o chorobach dla małych czytelników.

Oto rodzina Nosków z Milanówka: energiczna mama, trochę mniej energiczny tata, Julka i Kajtek oraz szczur Maurycy i kot Cywil. Razu pewnego kolega Kajtka w przedszkolu głośno kicha. Jeszcze tego samego dnia mama musi odebrać Kajtka wcześniej, bo chłopiec czuje się niewyraźnie i jak się okazuje ma temperaturę. Bez wizyty doktora Florentego Orzeszki się nie obędzie... Doktor to postać wielce oryginalna, przyjeżdża do chorego Kajtka na swoim motorze w kasku orzeszku. Zapisuje mu krople do nosa i ulubiony przez doktora syrop o zapachu galaretki owocowej i starych opon.

Beata Kęczkowska: Było jak w dowcipie "Przychodzi baba do lekarza..."?

Marta Lipczyńska: Właśnie tak! Szukałam dobrego pediatry, dostałam namiar na Wojtka. I pojawiłam się u doktora Feleszki w gabinecie z moim zagluconym synem Frankiem. Oprócz tego, że doktor zbadał Franka, gluty oglądał wnikliwie, to zaczęliśmy też rozmawiać o książkach. Okazało się, że doktor zna wydaną przeze mnie książkę "Historia o małym krecie, który chciał wiedzieć, kto mu narobił na głowę" i jest fanem kreta. A fanami kreta nie są wszyscy, bo nie wszyscy łapią ten rodzaj humoru.... Obejrzałam też biblioteczkę w gabinecie. I doktor, jakoś tak między wierszami, powiedział, że jego wielkim marzeniem jest napisanie książki dla dzieci.

Tak od razu, przy okazji pierwszej wizyty?

Wojciech Feleszko: Nie.

M.L.: Tak.

W.F.: No może. Miałem już jakieś próby literackie za sobą, które jednak nie zaistniały poza moim komputerem. Gdy o nich wspomniałem, Marta się ucieszyła i powiedziała, żebym przesłał fragmencik.

M.L. Długo niczego nie dostawałam. Ale też odezwał się we mnie instynkt wydawcy. Owszem, sympatyczny pan doktor, zobaczymy jednak, czy umie pisać, ma dobry kontakt z dziećmi, może coś z tego fajnego się wykluje... A że Franek co chwila miał gluta, nasze wizyty w gabinecie były regularne, to zaczęłam naciskać na doktora, żeby wreszcie pokazał mi te swoje próby pisarskie.

W.F.: Książka mojego dziadka jest na liście lektur, w mojej rodzinie osoby piszące książki są już od trzech pokoleń... I chociaż coś tam sobie myślałem, żeby pisać, a może wydać, to dopiero Marta mnie zmobilizowała. Fundamentalna sprawą w mojej pracy jest komunikacja z dziećmi, która nie jest rzeczą prostą. Wielu moich kolegów ma z tym problem, jak rozmawiać z rodzicami i dziećmi w sposób zrozumiały. Przy drobnych sprawach typu katar to może nie jest tak istotne, ale przy cięższych chorobach koniecznie trzeba wytłumaczyć dziecku, co się z nim dzieje.

Czyli taka książka jest potrzebna?

M.L.: Tak, bardzo. Wyszłam od własnego doświadczenia, matki, która ma kłopot z chorym dzieckiem i nie radzi sobie z podaniem leków. Nie było mowy, żeby Franek zechciał przyjąć krople do nosa. Zmierzyć temperaturę? Syrop? W życiu! Tak sobie więc kombinowałam, by stworzyć fajną postać lekarza, który będzie przyjazny, dzieci nie będą się go bały, a rodzicom życie ułatwi, bo dzięki niemu będzie im prościej dotrzeć do chorujących i marudnych maluchów.

W.F.: Marta kładzie nacisk na fajnego lekarza. Dla mnie w tej serii ważniejsze jest, by dziecko zrozumiało, po co coś się robi, co się z nim dzieje. Osoba lekarza jest wtórna...

M.L. : Nie zgadzam się. On jest bardzo ważny! Jestem lekarskim dzieckiem, moja mama - chirurg ma świetny kontakt z pacjentami, i takiego zawsze oczekiwałam od lekarzy, do których trafiałam, ale z tym bywało różnie. Nie raz trafiłam na takiego, od którego lepiej uciekać.

W.F. : Ale nie boisz się lekarza, tylko bolesnych procedur.

M.L. : Ale za tym stoi lekarz! On cię przeprowadzi przez chorobę albo zostawi samego. W książce więc musiał to być fajny gość.

Taka mieszanka współczesności, bo używa nowoczesnego sprzętu, jeździ z komputerkiem, ale jednocześnie jest trochę romantyczny i ma kask w kształcie orzeszka. A to się też wzięło z życia, bo Wojtek jeździ skuterem.

W.F. : Jeździłem do pacjentów skuterem, bo w mieście to świetny środek komunikacji. Pakuję moją torbę z tymi wszystkimi utensyliami, zabieram i jadę.

Nie spada autorytet?

W.F. : Z powodu skutera? Że niepoważny, że nieodpowiedzialny? A doktor powinien być ostoją powagi? No może mój wizerunek trochę ucierpiał...