Komu bije dzwonek z komórki

Muzyka Mojego Miasta

Zawsze wierzyłem, że ze wszystkich sztuk to muzyka właśnie obok dostarczania rozrywki najskuteczniej potrafi burzyć zastany porządek, prowokować zmiany, wywoływać rewolucje. Zawsze też wierzyłem, że o muzyce, nawet tej najbardziej popularnej, masowej, komercyjnej, powinno się myśleć i mówić w kategoriach sztuki właśnie. Niestety, wyleczyłem się z tego przekonania.

Nie jestem tradycjonalistą, ale dawno nie poczułem się tak niedzisiejszy jak po ostatniej gali nagród muzycznych "VIVA Comet 2010" (z kuriozalnymi werdyktami nawet nie zamierzam dyskutować - jeśli ktoś naprawdę sądzi, że artystką dziesięciolecia jest Doda, a artystą roku Liber, to jego sprawa). Wśród typowych dla tego typu imprez kategorii nagród była jedna, w której istnienie wciąż trudno mi uwierzyć. To "dzwonek roku". Zgadza się - nagroda dla najpopularniejszego dzwonka muzycznego, który można ściągnąć sobie na komórkę (i okazując uwielbienie dla swojego idola, przy okazji drażnić nim np. współpasażerów w autobusie). Nominowane w tej kategorii były piosenki (dzwonki?): "Czy ten pan i pani" Ani Wyszkoni, "Od dziś" Pauli, "Miliony Monet" Mroza oraz "Jeden moment" grupy Pectus. Wygrała Wyszkoni, dołączając do elitarnego klubu muzyków (duetów: Kalwi i Remi oraz Ewelina Flinta i Łukasz Zagrobelny), którzy zdobyli tę nagrodę w latach ubiegłych.

Niesłychanie trudno mi uwierzyć, że muzyk może sobie cenić tego typu nagrodę bardziej od tradycyjnych sposobów okazywania mu szacunku i uznania, tzn. od kupowania jego płyt i kupowania biletów na jego występy.