Solidarność z kiczem

Kronika Wypadków Kulturalnych

Na marginesie hucznych obchodów 30-lecia „Solidarności” przemknęła przez media wiadomość o kolekcji solidarnościowych ubrań i gadżetów, którą na zlecenie Narodowego Centrum Kultury zaprojektowała Ewa Minge. Kolekcja ma być pokazywana w tym tygodniu w Nowym Jorku w ramach kampanii promocyjnej „Solidarity changes the world”, której celem jest „skupienie uwagi publicznej na tym, że wartości, w obronie których powstała »Solidarność «, są uniwersalne”.

Myśl o tym, aby promować polską historię za pomocą mody, nie jest zła, w podobny sposób realizowane są inne kampanie społeczne: w obronie środowiska naturalnego, przeciw AIDS czy nietolerancji. Problem w tym, że zadanie stworzenia solidarnościowej kolekcji powierzono osobie, która bardziej jest znana z występów w telewizyjnych show i serwisach plotkarskich niż ze swoich kolekcji. Jej cukierkowe stroje, przetykane złotem i świecidełkami w środowisku stylistów i ekspertów mody określane są dwoma słowami: bazar i kicz, a ona sama porównywana jest do Michała Wiśniewskiego, wokalisty kiczowatego zespołu Ich Troje. "Świat Ewy Minge to prowincjonalne marzenie o przepychu, a nie chęć przekazania czegoś nowego. Jest ona uosobieniem tęsknoty za bogactwem i barwnością. Za tym, czego nie było przez lata szarości PRL. Wystrojona królewna spełnia sen o luksusie" - pisała Joanna Bojańczyk, dziennikarka działu mody "Rzeczpospolitej".

Gadżety, które Minge przygotowała na rocznicę "S", nie odznaczają się niczym szczególnym: są to T-shirty, torby, apaszki i butelki z wodą z logo "Solidarności" i słowem "solidarność" w kilku językach i układach graficznych. Wszystko na poziomie prac uczniów liceum plastycznego z typografii. Doprawdy trudno pojąć, co też ma na myśli projektantka, kiedy mówi, że "dzięki tej kampanii ma szansę powstać nowy trend w modzie, który propagować będzie solidarność rozumianą jako różnego rodzaju solidarne działania, które prowadzą do realizacji wspólnych celów". Na razie widać tu jeden cel: promocję autorki.

Pytanie, co w tym wszystkim robi Narodowe Centrum Kultury - instytucja państwowa. Dlaczego, zamiast rozpisać konkurs, angażuje kogoś, kto mógłby ewentualnie zaprojektować stroje na galę disco polo? Czy to jest jakiś nowy trend w promocji Polski za granicą? Co jeszcze wymyśli NCK? Pudzian będzie podnosił fortepian Chopina, żeby zademonstrować polską krzepę? Mandaryna wykona dzieła wszystkie Szymanowskiego? Doda zatańczy oberka na lodzie? A może autorzy kampanii chcą w ten subtelny sposób pokazać, że "Solidarność" rozmieniła się na drobne, skoro solidarnościowe gadżety projektuje autorka kolekcji farb do ścian i strojów dla lalki Barbie? Odpowiedź na te pytania pozostawiam czytelnikom.