Szoł na Krakowskim

Nancy, reżyserka teatralna z Los Angeles, jest w Polsce drugi raz, sporo już wie o naszej historii i kulturze, czytała Gombrowicza, widziała filmy Kieślowskiego i spektakle Jarzyny. A jednak kiedy oglądamy wspólnie na YouTubie relację z wojny o krzyż pod Pałacem Prezydenckim, co chwila podnosi brwi w zdumieniu

„Dlaczego ci ludzie rzucają monetami w księży?” - pyta Nancy. „Bo uważają, że księża ich zdradzili, tak jak Judasz zdradził Jezusa za trzydzieści srebrników” - odpowiadam. „To znaczy oni uważają się za następców Jesus Christ? Przecież to wbrew dogmatom!” - oburza się reżyserka. Dyplomatycznie milczę, nie będę się przecież wdawał w teologiczne dysputy z protestantką. Tymczasem na ekranie wypowiada się natchniona obrończyni krzyża z charakterystycznym kucykiem. „Co ona mówi, możesz przetłumaczyć?” „Ona mówi: » Złączeni z każdą kroplą krwi Jezusowej w imię Jezusa będziemy bronić tego krzyża, a jeżeli postąpią z nami tak jak dwa tysiące lat temu postąpili z Jesusem, nie nasza to wina «”. Nancy z niedowierzaniem patrzy to na ekran, to na mnie. „Myśli, że ją ukrzyżują? Serio?” „Na to wygląda” - mówię i klikam kolejny filmik, aby uciąć temat.

To najbardziej dramatyczny moment zamieszek pod Pałacem - tłum przewraca barierki i przerywa kordon, strażnicy bronią się gazem łzawiącym, słychać skandowane: „Ge-sta-po, ge-sta-po!”. „Wait! Ale gestapo to przecież Geheime Staatspolizei, tajna policja w nazistowskich Niemczech! Dlaczego ci ludzie krzyczą » gestapo «do polskiej policji?”. „Po pierwsze nie do policji, ale do straży miejskiej, po drugie, Nancy, musisz zrozumieć, że dla wielu Polaków wojna jeszcze się nie skończyła”. „Ale żeby nie odróżniać municipal police od nazis? Przecież nazis strzelali do ludzi, a ci tylko pryskają gazem łzawiącym” - kręci głową reżyserka.

Na finał oglądamy wideo o wizycie pod Pałacem sobowtóra Elvisa Presleya. Ubrany na biało piosenkarz z charakterystycznymi bokobrodami przepycha się pod krzyż z białą różą w ręku, ludzie go jednak nie przepuszczają. Nancy chwyta za komórkę: "Słuchaj, to jest super, ja zrobię z tego sztukę, a great show! Tylko daj mi telefon do agenta tych obrońców, ja ich muszę zaangażować. Tego żaden aktor w LA mi nie zagra". "Nancy, ale oni nie mają agenta, to nie są aktorzy, to zwykli ludzie". "Nic nie szkodzi, sama z nimi porozmawiam. Oni są the best. To kiedy idziemy pod Pałac?"