Stefania Grodzieńska - rocznik 1914. Najmłodsza staruszka w Warszawie. Chociaż urodzona w Łodzi i tęsknie wspominająca Paryż - zakochana bezbrzeżnie w stolicy, w swoim Mokotowie i w ulicy Słonecznej. Pisarka i felietonistka. Od lat współpracuje z „Gazetą”. Co dwa tygodnie komentuje w niej wydarzenia, przeczytane artykuły. Niby miała stronić od polityki, ale spróbujcie jej zabronić mówienia, co myśli na jakikolwiek temat. Powołując się na tytuł jednej ze swoich książek: „Już nic nie muszę” i nic nie musząc , pozwala sobie na kpiny z głupoty i pochwały tego, co ceni najbardziej: życzliwości, mądrości, poczucia humoru. Złości się, że burzą „jej” miasto, że znika Supersam, że już nie może wybrać się do kina Moskwa. Raduje, gdy dostrzeże w „jej” mieście coś nowego i nieszpetnego - most, budynek czy nocną iluminację. Woli się radować, niż złościć.

Zaśmiewa się, gdy nazywają ją Pierwszą Damą Czegokolwiek. Nie przestaje być ciekawa ludzi i świata.